-Wracamy do domu ? - zapytałam.
-Tak. Zaraz musimy jechać na lotnisko. - odpowiedział.
-Nie mogę się doczekać kiedy tutaj wrócę. - powiedziałam.
-Ah.. Pamiętaj że Cię odwiedzę. - powiedział mój brat i szturchnął mnie lekko w rękę. Uśmiechnęłam się. Z parku do domu szliśmy około 15 minut, więc do odprawy zostało nam półtora godziny. Wzięłam moją pustą walizkę i czekałam na Paul'a, po chwili chłopak przyszedł i powiedział że mam zaczekać jeszcze pół godzinki, bo musi coś sprawdzić niechętnie się na to zgodziłam. Wyszłam do ogrodu był taki piękny, zadbany. Usłyszałam dźwięk mojego telefonu, który oznaczał że ktoś do mnie dzwoni, na ekranie pokazała mi się ikonka Niall'a, na sam ten obrazek uśmiechnęłam się, a co dopiero usłyszeć jego głos.
*rozmowa*
N: Cześć.
J: Hej.
N: Co słychać u was ?
J: Tak w zasadzie to nie wiem. Teraz jestem w Londynie.
N: Żartujesz ?!
J: Nie.
N: To dlaczego nie dzwoniłaś wcześniej ? Spotkalibyśmy się.
J: A tak jakoś.. Zapomniałam, ale wiesz co ? Możemy teraz się spotkać. Mam jeszcze chwilkę czasu.
N: Przepraszam, dziś nie mogę, zaraz jedziemy z chłopakami do studia.
J: Rozumiem.
N: Wiesz co, w zasadzie to dzwonie żeby powiedzieć i zupełnie coś innego.
J: No to słucham.
N: Może przyleciałabyś razem z Paul'em oczywiście do nas do Londynu ? Zorganizuje taką Imprezę na nasze urodziny.
J: Dobrze się składa, bo ja przeprowadzam się do Londynu 10 września.
N: To super ! Czekam na was, muszę kończyć .
J: Oczywiście, rozumiem.
N: Kocham Cię.
J: Ja Ciebie też.
Znów, znów te same słowa odegrały wielką bójkę w moim umyśle. Dlaczego, on to powiedział ? Przez całą rozmowę czułam że ktoś mi się przygląda, ujrzałam bruneta o szaro-niebieskich oczach, który się do mnie uśmiecha. Kogoś mi przypominał, ale przecież tutaj to chyba co drugi człowiek wygląda tak samo..
*Oczami Louis'a*
Dlaczego oni skończyli rozmawiać w tym samym czasie ? Oni się znają ? To dlatego Horan musiał tak zareagować na tą informacje o nowej dziewczynie. Co prawda pasuje do opisu Diany-jego przyjaciółki, ma słodkie dołeczki gdy się uśmiecha, zielone oczy.. Nawet jest podobna do Harry'ego. On też ma słodkie dołeczki... Nie ! Louis ogarnij się ! Ty masz El, swoją słodką, nieśmiałą El... Poszedłem do salonu, spotkałem tam Niall'a, od razu zapytałem się go z kim gadał.
-Co tam ? - wyprzedził mnie pytaniem.
-Właśnie byłem patrzeć na nasze kwiatki. - powiedziałem, na co oboje zaczęliśmy się śmiać. -Nie no tak na serio to byłem w ogrodzie, troszkę się przewietrzyć. A ty z kim rozmawiałeś ? -zapytałem.
-Z Dianą. Nie uwierzysz ! Ona jest w Londynie, ale chyba Sobie już jedzie.. Ale wraca na stałe 10 września. - powiedział uradowany. Gdy wypowiedział słowa "Ona jest w Londynie", zachłysnąłem się wodą, którą akurat piłem. Przecież to na 100% jest Diana. Chłopak poklepał mnie po plecach i zapytał co się stało, nic nie odpowiedziałem, poszedłem do pokoju żeby się nie wygadać, bo gdyby Niall dowiedział się jego przyjaciółka tu jest to chyba by zwariował. Usłyszałem pukanie do moich drzwi, modliłem się żeby to nie był Niall, na szczęście to Harry.
-Hej. - powiedział i usiadł obok mnie.
-Cześć. - odpowiedziałem.
-Louis, muszę Ci coś powiedzieć..
-No, słucham. - powiedziałem i spojrzałem się na niego, chłopak nerwowo bawił się palcami, czyli to musiało być coś poważnego.
-Bo.. Moja mama powiedziała że mam przyjechać, jak najszybciej do Holmes Chapel. - odpowiedział i spojrzał się na mnie, swoimi zielonymi tęczówkami.
-Stęskniła się za Tobą. - powiedziałem uśmiechnięty.
-Stary, to musi być coś poważnego. - powiedział zasmucony.
-Jesteś pełnoletni. Będzie spoko. - jeszcze chwilę pogadałem z Loczkiem i wyszedłem z pokoju. Harry poszedł do Siebie, a ja na dół, na szczęście nie było tam Niall'a. Wróciłem do pokoju, położyłem się i zacząłem wymyślać słowa do nowych piosenek.
*Oczami Diany*
Wróciłam do salonu, rzuciłam telefon na kanapę i poszłam do pokoju gdzie przebywał Paul.
-Ile jeszcze ? - zapytałam. - Zaraz nam samolot odleci i dopiero zobaczysz.. - dodałam i przewróciłam oczami.
-Zaraz jedziemy. - odpowiedział. Chłopak, cały czas patrzył w ekran swojego telefonu, był nim tak zafascynowany że chyba nie widział świata poza nim.
-Jasne. - odpowiedziałam i wróciłam na dół. Zamówiłam taksówkę, miała być za 10 minut, więc postanowiłam zrobić sobie jeszcze kanapkę. Po chwili na dół zszedł też Paul i przyszedł obok mnie.
-A bratu to już nie łaska zrobić kanapki ? - zapytał obrażony.
-Przykro mi, nie. - odpowiedziałam, zobaczyłam że taksówka czeka już przed domem, Paul zaniósł moją walizkę i torbę do samochodu. Chyba pięć razy sprawdzałam czy zakluczyłam dom. Spojrzałam na dom, w oku nagromadziły mi się łzy, nie mogłam uwierzyć że już niedługo będę tutaj mieszkała. Na lotnisku czekaliśmy około 15 minut, napisałam do rodziców że wrócimy za około dwie-trzy godzinki, niestety nie odpisali. Chyba byli już w pracy. Na pokładzie samolotu zobaczyłam że dostałam sms-a co mnie najbardziej zdziwiło był on od Greg'a.
Już nic nie odpisałam tylko weszłam na Twitter'a, jak nakazał mi starszy z Horan'ów.Widziałem ją ! To chyba sen ! @Diana_Offical, proszę powiedz że to byłaś Ty ! :D Jeszcze przed chwilą rozmowa przez telefon, a teraz ?! @Louis_Tomlinson miałeś rację - oddaje honor. @Diana_Offical, niedługo poznasz swoich nowych baaardzo przyjaznych sąsiadów.
Mniej więcej takimi postami spamował Niall. Od razu napisałam do niego, nadal nie wiedziałam o co chodzi..

Nawet nie wiedziałam kiedy znaleźliśmy się już w Mullingar, wyszłam z pokładu samolotu. Od razu poczułam się tutaj jakoś bezpieczniej, pobiegłam po moją walizkę i wyszłam z lotniska. Czekałam na mojego brata, który szedł niezmiernie wolno na szczęście w końcu doszliśmy do jego samochodu, który zostawiliśmy na parkingu gdy wylatywaliśmy. Po 15 minutach byliśmy już w domu, gdy weszłam do środka o mało co nie przewróciłam się o Rose. Zaczęła mnie lizać, potem pobiegła do Paul'a. Po chwili mama zaczęła mnie przytulać tak jakby nie widziała mnie z trzy lata.
-No i jak było ? Opowiadaj. - powiedział tata.
-Wytrzymacie dwie minutki ? - zapytałam.
-Oczywiście. - odpowiedzieli równocześnie. Poszłam na górę odłożyć walizkę i przebrać się, wróciłam na dół i usiadłam na przeciwko rodziców.
-Więc tak dom jest piękny, duży. Okolica też bardzo zadbana. Ogród cudo ! Sąsiedzi... Dosyć sławni. - powiedziałam, na ostatnie słowa zaśmiałam się pod nosem, rodzice spojrzeli się na mnie pytająco. Chyba już wiem kto patrzył się na mnie z tarasu, był to Louis Tomlinson, czyli jeden z członków "One Direction".
-A dokładniej, to o co chodzi z tymi sąsiadami ? - zapytała mama.
-Ehh.. To Niall, no i reszta chłopaków, oni będą moimi sąsiadami. - odpowiedziałam.
-To się chyba cieszysz, prawda. ? - powiedział tata.
-Ooo tak, nigdy się nie cieszyłam bardziej. - powiedziałam z sarkazmem.
-Jejku Diana, w końcu będziecie razem. - powiedziała mama. Nie zrozumiałam dokładnie co miała na myśli.
-Mamo ?! - zapytałam przestraszona. - Czy ja o czymś nie wiem ? - dodałam.
-Chodziło mi o to że będziecie znów przyjaciółmi jak dawniej. - odpowiedziała uśmiechnięta.
-My nadal jesteśmy przyjaciółmi ! - krzyknęłam. Pobiegłam na górę do pokoju i położyłam się na łóżku, nie wiem dlaczego zaczęłam płakać .. Po chwili do pokoju weszła też Rose, położyła się obok mnie zaczęłam ją szmyrac po brzuchu, nawet nie wiem kiedy zasnęłam....
-Diana, wstawaj. Miałaś iść dzisiaj do pani Carson. - powiedziała mama nad moim uchem.
-Ojejku.. Zapomniałam. - odpowiedziałam i od razu wstałam z łóżka. Ubrałam się w szarą bluzę z napisem 'Hug Me' ! i czarne rurki. Zeszłam na dół zjadłam śniadanie, które chyba nie było uszykowane dla mnie i pobiegłam do naszej sąsiadki. Pani Carson wprowadziła się tutaj niedawno, ma około 60 lat i mieszka tutaj sama, jej mąż umarł rok temu i w swoim starym domu za dużo rzeczy przypominało jej o mężu. Zaprzyjaźniłam się z nim około cztery miesiące temu, pomagam jej w ogrodzie, chodzimy razem na zakupy albo na spacery. Traktuję ją jak babcie. Zapukałam lekko do drzwi i weszłam do środka.
-Ooo, witaj Diana. - powiedziała kobieta i podeszła mnie przytulic.
-Dzień dobry ! - odpowiedziałam radośnie. Po chwili poszłyśmy do kuchni, chyba przeszkodziłam jej w robieniu obiadu.
-Pomóc w czymś ? - zapytałam.
-Możesz iść do sklepu i kupić jabłka. - odpowiedziała.
-Czy będzie pani robiła szarlotkę ? - zapytałam.
-Oczywiście. Przecież musisz mi opowiedzieć jak było w Londynie. - odpowiedziała spoglądając na mnie kątem oka. Była bardzo skupiona na szukaniu pewnej przyprawy do obiadu. Pani Jessica dała mi pieniądze i dokładną listę co mam kupić. Szarlotka pani Carson jest pyszna ! W życiu nie jadłam lepszej, zawsze robią ja gdy przychodzę do niej, albo robimy ją razem. Dziś spędzę u niej chyba cały dzień ! W drodze do sklepu spotkałam rodziców, powiedzieli że jadą do pracy i wrócą po 23. Chwilę z nimi porozmawiałam i poszłam dalej. W sklepie nie było kolejek tak jak w Londynie, tutaj jest o wiele spokojniej, kupiłam wszystko co miałam na liście i wróciłam do domu. Tam czekała na mnie pani Jessica z obiadem. Położyłam zakupy na stole i poszłam do jadalni. Jedząc obiad czułam że kobieta cały czas mi się przygląda przez co peszyłam się. Gdy niosłam talerze do zmywarki poczułam wibracje w mojej kieszeni.
J: Halo ?!
N: O widzę że przeszkadzam.. Zadzwonię później.
J: Przepraszam, myślałam że to Paul.
N: A co wy znowu się pokłóciliście ?
J: Jeszcze nie. Ale jeżeli mógłbyś zadzwonić troszkę później, byłabym wdzięczna.
N: Zadzwonię wieczorem. Cześć.
J: Paa.
Kurde no ! On to zawsze ma czas wtedy kiedy ja nie mam. Mam nadzieje że wieczorem nikt nie będzie na przeszkadzał i będziemy mogli spokojnie porozmawiać. Pani Carson od razu wzięła się za robienie mojej ulubionej szarlotki, nieźle się przy tym bawiłyśmy. Po około dwóch godzinach ciasto było już gotowe, udekorowałam nasze kawałki i zaniosłam je na taras, po chwili dołączyła do mnie pani Jessica, która przyniosła dwie filiżanki z herbatą.
-To opowiadaj jak było. - powiedziała.
-No więc tak. Dom jest bardzo duży, ogród tak samo no i oczywiście jest piękny ! Okolica też jest bardzo ładna. - odpowiedziałam.
-A sąsiedzi ? - zapytała.
-Coś mi się wydaje że jednego to znam za dobrze, a resztę poznam nie długo. - odpowiedziałam i zaśmiałam się. Kobieta spojrzała się na mnie pytająco.
-Już wyjaśniam. Nie wiem czy pani kojarzy zespół o nazwie One Direction.
-Kojarzę. Bardzo podoba mi się ich piosenka "Gotta Be You". - odpowiedziała.
-Też ją lubię. - powiedziałam. - Więc Niall Horan jeden z członków tego właśnie zespołu mieszkał obok mnie to jest mój przyjaciel. Okazało się że będę mieszkała obok nich. - dodałam.
-A będziesz mieszkała sama ? - zapytała.
-Nie. Z dziewczyną w moim wieku. - odpowiedziałam.
-A znacie się w ogóle ?
-Hmm, nie. - zaprzeczyłam.
-Moja wnuczka też przeprowadza się do Londynu i jest w Twoim wieku. Zaraz ma przyjechać. - powiedziała pani Carson.
-Chyba pani żartuje.. - powiedziałam niedowierzając.
-O właśnie przyjechała. - odpowiedziała i poszła otworzyć drzwi...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej. ;* Więc mamy rozdział 8, jest chyba trochę dłuższy od pozostałych bo miałam wenę xD. Weekend majowy tak na mnie zadziałał ;p . Zapraszam do odwiedzania nowych zakładek "Kącik pomysłów" i " Spamowinik " Jeżeli chcecie być informowani o nowych rozdziałach dodajcie w komentarzu nazwę Ask'a lub Twitter'a . A no i jeszcze bardzo proszę o komentowanie rozdziałów. Dla was to chwila dla mnie dalsza motywacja ! ;)
Miłej Majówki wam życzę :) !
Supiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii *O* Czy mi się zdaje czy wnuczka pani Jessicki będzie współlokatorką Diany? <3 Kocham bloga superowy kiedy kolejny rodział?
OdpowiedzUsuńDziękuję :*
OdpowiedzUsuńNie mogę za dużo zdradzać ;3
W rogu po prawej stronie jest taka zakładka kiedy będą rozdziały :)) (09.05/10.05 ;*)
kocham, kocham i jeszcze raz kocham!! <3
OdpowiedzUsuńCzeka na next
~ Horanowa ;**