piątek, 23 maja 2014

Rozdział 11

Nienawidzę latać samolotem, a zwłaszcza że Paul, lub Niall czasem straszyli mnie historiami że samoloty często się rozbijają i w ogóle. Zaczęłam słuchać byle jakich piosenek żeby zasnąć. Przekręcałam się z boku na bok i nic, cały czas w głowie słyszałam słowa "Niall Horan ma dziewczynę", to nie może być prawda. Chyba powiedziałby mi o tym, coś musiało się wydarzyć, jak na razie poczekam na jakąś reakcje z jego strony.. Może w ogóle nie będzie chciał mi tego tłumaczyć ? Z jednej strony dlaczego miałby mi się tłumaczyć ? Poczułam szturchanie z mojej prawej strony, odwróciłam się.
-Co ? - syknęłam, eh... nienawidzę jak ktoś mi przeszkadza w myśleniu ! Emma będzie musiała się tego nauczyć.
-Kurde ! Spokojnie. Chciałam się tylko zapytać czy ktoś po nas przyjedzie. - powiedziała.
-Nie. Zamówimy taksówkę będzie OK, ostatnio jakoś dojechałam to teraz też dam radę ! - odpowiedziałam i włożyłam słuchawki do uszu. Podróż minęła w bardzo miłej atmosferze, przynajmniej dla mnie... Wymyśliłam nowe słowa do piosenki z którą męczyłam się już od dłuższego czasu, pomyślałam że Niall powie mi o co chodzi z Megan tylko i wyłącznie wtedy jeżeli będzie chciał. Już na początku musiało mi się przytrafić coś złego, gdzieś zniknęła moja walizka po dwóch godzinach okazało się że jest w strefie rzeczy znalezionych, ponieważ nikt nie chciał się zgłosić po nią... No tak czy jest ktoś o tym samym imieniu i nazwisku w Afryce ?! No nie wiem, ale tam cały czas była moja walizka. Emma zadzwoniła po taksówkę (na szczęście obyło się bez policji na lotnisku), po 10 minutach byłyśmy już w drodze do naszego nowego domu. Zapłaciłam daną sumę kierowcy i wyszłam z samochodu. Wzięłam moją walizkę oraz torbę i poszłam do domu, Em już dawno zwiedzała nasze nowe gniazdko.
-Piękne no nie ? - zapytałam siadając na kanapie.
-Wiadomo, bo nasze. - odpowiedziała na co obie zaczęłyśmy się śmiać.
-Powiesz mi o co chodzi z Niall'em ? - zapytała.
-Ma dziewczynę. Nic o tym nie wiedziałam, co mam o tym powiedzieć ? Okey, kocham go, ale tylko jako przyjaciela. Nic więcej, a tak ogólnie to wiesz może czy oni są tutaj. - odpowiedziałam. Podeszłam do okna, nikogo nie było widać, żadnej żywej duszy. Chyba spotkamy się na imprezie urodzinowej, no tak skoro o tym mowa, jak zawsze nie mam co na siebie włożyć !
-Emma ! - krzyknęłam z nadzieją że moja współlokatorka znajdzie gdzieś trochę czasu, aby pójśc ze mną na zakupy.
-Co jest ? - odpowiedziała, okazało się że była w kuchni.
-Wiesz.. Kochana.. Mam taką sprawę, zaszczyciłabyś mnie swą obecnością idąc ze mną na zakupy ? - powiedziałam.
-Ohh, cóż za miłe zaproszenie. Chętnie skorzystam z oferty panienko Jenner. - odpowiedziała i uśmiechnęła się.
-Dobrze panno Blind, za 10 minut widzimy się przed domem. - powiedziałam. Zaczęłyśmy się śmiać, przypomniało mi się moje dzieciństwo w Polsce. Tam było tak fajnie, chciałabym tam wrócić i sprawdzić co słychać u starych znajomych. Po paru minutach wspominania starych dobrych czasów postanowiłam że pójdę na górę po jakąś torebkę i bluzę. Znając życie zgubimy się, już w pierwszej przecznicy. Ale zawsze warto próbować, do końca dnia mamy czas. Okazało się że pierwsza galeria jest 5 przecznic od naszej i zdziwiłam się że nie zgubiłyśmy się. Na początku nic nie wpadło mi do oka, nic mi się nie podobało.. W końcu ostatni sklep, kupiłam tam masę rzeczy, a zwłaszcza piękną sukienkę na sobotnią imprezę. Czarna krótka, koronkowa, no czego chcieć więcej ?!
  Wyszłam z tego sklepu z wieloma torbami, weszłyśmy jeszcze do jakiejś kawiarni, tam zamówiłyśmy kakao, jednak nic nie zastąpi tego smaku dzieciństwa. Wychodząc z *"S&H" zobaczyłam Niall'a z jakimś dzieckiem trzymał go na rękach to, to niemożliwe.
 Była z nim jakaś dziewczyna, to chyba ta Megan. Upuściłam wszystkie torby Emma wzięła je z Ziemi, a ja wybiegłam z galerii. Zaczęłam płakać, nie wiem dlaczego, a nie przepraszam jednak wiem... zakochałam się w nim. Po wejściu do domu od razu poszłam do pokoju i położyłam się na łóżku, płakałam cały czas płakałam. Po chwili do pokoju weszła też Em, rzuciła torby gdzieś w kąt i przytuliła mnie.
-Powiedz mi jedno, ale szczerze. Zakochałaś się w Niall'u ? - zapytała.
-Mhmm.. - wymruczałam. Kurde ! Dlaczego ta miłość musi tak bolec ? Emma poszła do swojego pokoju, ponieważ poprosiłam ja o to, nie chciałam aby zawracała sobie mną głowę. Po chwili usłyszałam dźwięk mojego telefonu, który informował mnie o tym że dostałam sms-a. To Niall, przesunęłam delikatnie palcem, po ekranie aby go odblokować.
  Nie miałam w ogóle ochoty, aby się z nim spotkać. Ale z jednej strony bardzo cieszyłam się  że go w końcu zobaczę. Ubrałam się w to i wyszłam z domu, nie mówiąc o niczym Emmie na pewno będzie się denerwowała, ale miałam to gdzieś.
Po 10 minutach czekałam już na Niall'a. Zamówiłam sobie mrożoną kawę i jakieś ciastko, chłopak zjawił się minutę po mnie. Pocałował mnie w policzek, moje ciało zareagowało na to ciarkami i rumieńcem na policzkach. Niall uśmiechnął się i cały czas bacznie przyglądał mi się. Siedzieliśmy chwilę w ciszy, ale nie trwało to długo.
-Co u Ciebie słychać ? - zapytał z uśmiechem na twarzy, było widać że bardzo się cieszy z tego spotkania.. No cóż wręcz przeciwnie do mnie.
-Niedawno przyleciałam wraz z Emmą, jest starsza ode mnie o rok. A u Ciebie, u was ? - odpowiedziałam.
-Wszystko OK. Dzisiaj cały dzień przesiedziałem w domu. - powiedział. Chwila on mnie okłamał. Czyli coś musi być nie tak !
-Niall'er nie kłam widziałam cię dziś w galerii, byłeś z jakąś dziewczyną trzymałeś małego chłopczyka na rękach. - powiedziałam i wyciągnęłam telefon z nadzieją że znajdę tam jakieś dowody, nie myliłam się weszłam na TT, zobaczyłam tam zdjęcie które musiałam zrobić ta cała Megan a potem wstawić na Twitter'a. Niall zaczął bawić się nerwowo swoimi palcami,
ciekawe jak mi się wytłumaczy.
-Słuchaj, ta Megan to ustawka ! Nie mam siły już tego dalej ciągnąć, a zwłaszcza że Ty tutaj jesteś. Posłuchaj ja na prawdę kocham tylko i wyłącznie Ciebie. Nie obchodzi mnie teraz nic, rozumiesz ? Kocham Cię. - powiedział i namiętnie mnie pocałował. To musiało znaczyć coś poważnego. Czyżby moje marzenie nareszcie się spełniło ? To chyba sen.
-Niall... Ja też Cię kocham. - odpowiedziałam pomiędzy pocałunkami. Zauważyłam fanki, które przyglądają nam się już od dłuższego czasu. Teraz to Niall nie będzie musiał tłumaczyć się mnie, ale fanką. Widziałam że chłopak jest trochę zakłopotany tą sytuacją.
-Wyjdźmy stąd okey ? Chodźmy gdzieś, gdzie nikt nie będzie nam przeszkadzał. - powiedział. Przytaknęłam tylko i wplotłam palce miedzy jego. Jego dłoń choć była o wiele większa od mojej i tak doskonale do niej pasowała. Szliśmy parkiem, powoli robiło się już ciemno, weszliśmy na mały pagórek, widoki Londynu były stąd piękne. Jeszcze nigdy nie byłam w tak pięknym miejscu.
-Podoba Ci się ? - zapytał.
-Tak. - odpowiedziałam. Chłopak pocałował mnie, lecz jak zawsze coś musiało nam przeszkodzić...

-----------------------------------------------------------------------------------------------
Ughh, PRZEPRASZAM ! Tak wiem rozdział miał być wczoraj, ale laptop mi nie działa i cały rozdział musiałam pisać na tablecie, więc za wszelkie błędy przepraszam :( Bardzo dziękuję za większą ilość komentarzy pod rozdziałem ♥ Ale i tak "CZYTASZ = KOMENTUJ" ;* Bardzo zachęcam do odwiedzania zakładek "spamownik" (możesz tam zostawić nazwę swojego bloga, na pewno wejdę !) oraz "kącik pomysłów" <3 Pozdrawiam ;>  

niedziela, 11 maja 2014

Rozdział 10

[..] -Moja wnuczka też przeprowadza się do Londynu i jest w Twoim wieku. Zaraz ma przyjechać. - powiedziała pani Carson... Usłyszałyśmy dzwonek do drzwi, poszłam otworzyć, ponieważ 'babcia' musiała iść do toalety.
-Cześć ? - powiedziała dziewczyna która stała przede mną, była nieco młodsza ode mnie chyba..
-Hej. - odpowiedziałam uśmiechnięta.
-Ymm, tutaj mieszka Jessica Carson, prawda ? - zapytała.
-Tak, oczywiście ! Wejdź. - powiedziałam i gestem ręki zaprosiłam ją do domu.
-Tak ogólnie jestem Kathe Blind. A Ty ? - zapytała.
-Diana Jenner. - odpowiedziałam, nigdy nie byłam dobra w rozpoczynaniu nowych znajomości, ale z nią jakoś dobrze mi się rozmawiało. Po chwili do pokoju weszła też pani Carson, Kathe od razu przytuliła się do babci, postanowiłam że zostawię je same.
-Ja już pójdę, nie będę przeszkadzała. - powiedziałam.
-Ależ nie przeszkadzasz. Zaraz przyjdzie Emma i to chyba z nią będziesz mieszkała. - odpowiedziała.
-To najwyżej jutro wpadnę, teraz muszę iść zadzwonić do Niall'a. - powiedziałam uśmiechnięta. Dziewczyna na imię Niall spojrzała się na mnie jakoś dziwnie, chyba była Directioner...
-Chwila, chwila.. To Ty jesteś przyjaciółką Niall'a, tak ?! - zapytała uradowana.
-Emm, tak. - odpowiedziałam speszona.
-Mogę zrobić sobie z Tobą zdjęcie ?
-Okey. - powiedziałam, po pięciu minutach dziewczyna miała pełno naszych zdjęć. Pożegnałam się z nimi i wyszłam z domu, przez przypadek wpadłam na jakąś dziewczynę.. Nigdy wcześniej jej tutaj nie widziałam.
-Przepraszam. - powiedziałam, pomagając jej zbierać rzeczy które wypadły jej z ręki.
-Nic się nie stało. Jestem Emma, a Ty ? - zapytała.
-Diana. - odpowiedziałam.
-Spotkamy się dziś, lub jutro ?
-Nie ma sprawy, jak by co mieszkam pod 9. - powiedziałam. Dziewczyna uśmiechnęła się ukazując przy tym idealnie równe zęby i poszła do domu, miała długie ciemne włosy i brązowe oczy. Uśmiech chyba nie schodził jej z twarzy ! Usłyszałam że ktoś do mnie dzwoni, miałam nadzieje że to Niall, nie myliłam się...
*rozmowa*
J: Hey.
N: Cześć, znowu.
J: Hah, co tam ?
N: Siedzę w domu, chłopacy są w studiu i nagrywają coś tam. A tam ?
J: Właśnie wchodzę do domu.
N: Kiedy przyjeżdżasz ?
J: 10 września.
N: To super ! Będziesz na naszej imprezie urodzinowej.!
J: Na czym, przepraszam ?
N: Na imprezie urodzinowej, dziewczyno będziesz miała 18 lat ! Trzeba to uczcic !
J: No tak...
N: Muszę kończyć, chłopacy wrócili. Pa.
J: Pa. Kocham Cię.
N: Ja Ciebie też.
Dlaczego ja do niego powiedziałam "Kocham Cię" ? Co mnie do tego pokusiło no. ? Poszłam na górę, przy okazji zobaczyłam że Paul'a nie ma w domu, czyli jestem sama. Posprzątałam trochę pokój, przebrałam się w strój do biegania, zawołałam Rose i zapięłam ją na smycz. Zabrałam słuchawki, puściłam swoje ulubione piosenki i pobiegłam do parku, byłam tam chyba z dwie godziny. Wróciłam do domu padnięta, napiłam się wody i położyłam się na łóżku, Rose obok mnie. Obudził mnie dzwonek mojego telefonu, dzwoniła pani Carson, zapytała się czy Emma może do mnie przyjść. Zgodziłam się. Przebrałam się w to
 i czekałam na dziewczynę. Po chwili usłyszałam pukanie do drzwi, Rose zaczęła szczekać zaczęłam ją uciszać, ale jednak nie przestawała.
-Proszę wejdź. - powiedziałam i gestem ręki zaprosiłam ją do środka. Emma od razu zaczęła ją głaskać i Rose nareszcie się uspokoiła.
-Może chodźmy do salonu. - zaproponowałam, moja towarzyszka szła zaraz za mną.
-To Niall Horan ? - zapytała wskazują zdjęcie, na którym byłam ja wraz z chłopakiem.
-Tak, a co ? - odpowiedziałam.
-A nie, nic. - powiedziała uśmiechnięta. Nalałam nam soku i wróciłam do Emmy.
-Ile masz lat ? - zapytałam, przerywając niezręczną ciszę jaka panowała pomiędzy nami.
-18. A ty ?
-Za tydzień 18. - powiedziałam po czym upiłam troszkę soku ze szklanki. Nie wiedziałam że będzie mi się z nią rozmawiało tak dobrze, gadałyśmy chyba do 23, ale przerwał nam mój brat. Paul przyszedł do domu z Seleną i poszli na górę. Chwila co ?! Paul z Seleną ?! Chyba mi się coś przewidziało...
-Ojej.. Ja już muszę iść. Spotkamy się jutro ? - powiedziała.
-Oczywiście. Pomożesz mi się spakować, bo to już za 2 dni. - odpowiedziałam.
-Ohh, jasne. - powiedziała i uśmiechnęła się. Odprowadziłam ją i wróciłam do salonu, posprzątałam tam troszkę i poszłam na górę. Przy okazji sprawdziłam czy u Paul'a na prawdę jest Selena no i nie myliłam się, przynajmniej oni mają jasną sytuacje siedzieli na kanapie przytuleni do siebie. Poszłam do łazienki, wzięłam długą, odprężającą kąpiel około pierwszej w nocy poszłam spać.
Obudziły mnie krople deszczu które hałaśliwie spadały na parapet, no cóż takie już uroki Irlandii - wczoraj piękna pogoda +25 stopni, a dzisiaj zimno i deszcz. Ospale podeszłam do okna, aby je zamkną. Po chwili hałas stał się o wiele cichszy, wróciłam do łóżka i próbowałam zasnąć lecz nie mogłam cały czas rozmyślałam o Niall'u. Postanowiłam że wstanę i pójdę zrobić sobie śniadanie, bo raczej już nie zasnę. Zrobiłam sobie kanapki i wróciłam na górę do mojego pokoju. Usiadłam na łóżku i włączyłam telewizor.
"To już potwierdzone Niall Horan spotyka się z Megan Kennedy. Czekamy na reakcje jego najbliższej przyjaciółki Diany Jenner." 
Gdy usłyszałam te słowa z ust dziennikarki zamarłam. Po chwili do pokoju wparował zdenerwowany Paul, zaczęłam płakać. Chłopak od razu mnie przytulił.
-Spokojnie, to tylko plotki. - uspokajał mnie.
-Ale jak on mógł mi to zrobić ? Zawsze gdy do mnie dzwonił mówił że mnie kocha. - powiedziałam przez płacz.
-Ale zrozum że jesteście tysiąc kilometrów od siebie. On znalazł sobie dziewczynę i Ty tam w Londynie znajdziesz sobie przystojnego chłopaka. - powiedział...
Naszedł dzień wyjazdu, do tego dnia w ogóle nie wychodziłam z pokoju. Ustaliłam wraz z Emmą że spotkamy się przy lotnisku o 16.00. Była dopiero dziesiąta więc miałam bardzo dużo czasu. Zeszłam na dół tam spotkała mnie miła niespodzianka...
-Wszystkiego najlepszego córeczko ! - krzyknęli rodzice.
-100 lat siostra ! - krzyknął Paul. Wszyscy stali przede mną z tortem na którym było osiemnaście świeczek. Zdmuchnęłam je, wymyślając przed tym życzenie. Czułam się tak jakbym dziś miała urodziny.
-Diana, już widziałaś swój prezent więc teraz oficjalnie to Twoja własność. - powiedziała mama ze łzami w oczach.
-Dziękuję. - powiedziałam i odebrałam od niej pudełeczko w którym znajdowały się klucze do mojego nowego domu w Londynie.
-A to ode mnie. - powiedział Paul i wręczył mi małe podłużne pudełeczko w którym była połowa serca zauważyłam że drugą cześć ma na szyi Paul. Przytuliłam ich i wzięłam się za krojenie pysznego tortu. Wszyscy razem siedzieliśmy tak przez cztery godziny ! Rozmawialiśmy o wszystkim, oczywiście mój brat musiał wtrącić coś o Niall'u, ale rodzice bardzo się tym nie przejęli. O 15.30, wyjechaliśmy na lotnisko. Gdy dojechaliśmy na miejsce zaczęłam płakać, przed chwilą musiałam pożegnać się moją kochaną Rose, a teraz z rodzicami i Paul'em. Widziałam że mama potajemnie ociera łzy, a Paul niemrawo się uśmiecha, podeszliśmy do pani Carson i Emmy, oczywiście nie mogło tam zabraknąć młodszej siostry Em - Kathe. Podeszłam do rodziców i zaczęłam płakać, oni tak samo oczywiście nie obyło się bez udzielania rad jak mamy się tam zachowywać i w ogóle. Teraz przyszła pora na Paul'a.
-No i co siostra ? Czas się pożegnać. - powiedział. Chłopak przytulił mnie bardzo mocno, nawet on płakał. Podeszłam jeszcze do pani Jessicy, która przytulała Kathe i ocierała sobie łzy.
-Życzę Ci szczęścia z tym Niall'em. - powiedziała przytulając mnie. Uśmiechnęłam się i poszłam do Emmy. Ostatni raz pokiwałam wszystkim i poszłyśmy w stronę pokładu samolotu..
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Heejoo ;* Wiem że rozdział miał być wczoraj, ale straciłam poczucie czasu ! Myślałam że dziś jest 9 xdd Więc dlatego rozdział pisany na szybko ;// Zapraszam do odwiedzenia stron "spamownik" i "kącik pomyśłów". Oczywiście zaktualizowałam zakładkę "bohaterowie" ;D .
 Proszę o komentarze ! Dla was to chwila a dla mnie motywacja ! ;3

piątek, 2 maja 2014

Rozdział 9

-Paul ! Proszę przestań ! - krzyczałam, próbując opanować śmiech. Przypomniała mi się sytuacja gdy Niall mnie tak szmyrał i wszedł jego tata. Mój brat przestał mnie szmyrać i usiadł na trawie, po chwili ogarnęłam siebie i włosy, które miałam rozczochrane jak nigdy i usiadłam obok niego.
-Wracamy do domu ? - zapytałam.
-Tak. Zaraz musimy jechać na lotnisko. - odpowiedział.
-Nie mogę się doczekać kiedy tutaj wrócę. - powiedziałam.
-Ah.. Pamiętaj że Cię odwiedzę. - powiedział mój brat i szturchnął mnie lekko w rękę. Uśmiechnęłam się. Z parku do domu szliśmy około 15 minut, więc do odprawy zostało nam półtora godziny. Wzięłam moją pustą walizkę i czekałam na Paul'a, po chwili chłopak przyszedł i powiedział że mam zaczekać jeszcze pół godzinki, bo musi coś sprawdzić niechętnie się na to zgodziłam. Wyszłam do ogrodu był taki piękny, zadbany. Usłyszałam dźwięk mojego telefonu, który oznaczał że ktoś do mnie dzwoni, na ekranie pokazała mi się ikonka Niall'a, na sam ten obrazek uśmiechnęłam się, a co dopiero usłyszeć jego głos.
*rozmowa*
N: Cześć.
J: Hej.
N: Co słychać u was ?
J: Tak w zasadzie to nie wiem. Teraz jestem w Londynie.
N: Żartujesz ?!
J: Nie.
N: To dlaczego nie dzwoniłaś wcześniej ? Spotkalibyśmy się.
J: A tak jakoś.. Zapomniałam, ale wiesz co ? Możemy teraz się spotkać. Mam jeszcze chwilkę czasu.
N: Przepraszam, dziś nie mogę, zaraz jedziemy z chłopakami do studia.
J: Rozumiem.
N: Wiesz co, w zasadzie to dzwonie żeby powiedzieć i zupełnie coś innego.
J: No to słucham.
N: Może przyleciałabyś razem z Paul'em oczywiście do nas do Londynu ? Zorganizuje taką Imprezę na nasze urodziny.
J: Dobrze się składa, bo ja przeprowadzam się do Londynu 10 września.
N: To super ! Czekam na was, muszę kończyć .
J: Oczywiście, rozumiem.
N: Kocham Cię.
J: Ja Ciebie też.
Znów, znów te same słowa odegrały wielką bójkę w moim umyśle. Dlaczego, on to powiedział ? Przez całą rozmowę czułam że ktoś mi się przygląda, ujrzałam bruneta o szaro-niebieskich oczach, który się do mnie uśmiecha. Kogoś mi przypominał, ale przecież tutaj to chyba co drugi człowiek wygląda tak samo..

                                              *Oczami Louis'a*

Dlaczego oni skończyli rozmawiać w tym samym czasie ? Oni się znają ? To dlatego Horan musiał tak zareagować na tą informacje o nowej dziewczynie. Co prawda pasuje do opisu Diany-jego przyjaciółki, ma słodkie dołeczki gdy się uśmiecha, zielone oczy.. Nawet jest podobna do Harry'ego. On też ma słodkie dołeczki... Nie ! Louis ogarnij się ! Ty masz El, swoją słodką, nieśmiałą El... Poszedłem do salonu, spotkałem tam Niall'a, od razu zapytałem się go z kim gadał.
-Co tam ? - wyprzedził mnie pytaniem.
-Właśnie byłem patrzeć na nasze kwiatki. - powiedziałem, na co oboje zaczęliśmy się śmiać. -Nie no tak na serio to byłem w ogrodzie, troszkę się przewietrzyć. A ty z kim rozmawiałeś ? -zapytałem.
-Z Dianą. Nie uwierzysz ! Ona jest w Londynie, ale chyba Sobie już jedzie.. Ale wraca na stałe 10 września. - powiedział uradowany. Gdy wypowiedział słowa "Ona jest w Londynie", zachłysnąłem się wodą, którą akurat piłem. Przecież to na 100% jest Diana. Chłopak poklepał mnie po plecach i zapytał co się stało, nic nie odpowiedziałem, poszedłem do pokoju żeby się nie wygadać, bo gdyby Niall dowiedział się jego przyjaciółka tu jest to chyba by zwariował. Usłyszałem pukanie do moich drzwi, modliłem się żeby to nie był Niall, na szczęście to Harry.
-Hej. - powiedział i usiadł obok mnie.
-Cześć. - odpowiedziałem.
-Louis, muszę Ci coś powiedzieć..
-No, słucham. - powiedziałem i spojrzałem się na niego, chłopak nerwowo bawił się palcami, czyli to musiało być coś poważnego.
-Bo.. Moja mama powiedziała że mam przyjechać, jak najszybciej do Holmes Chapel. - odpowiedział i spojrzał się na mnie, swoimi zielonymi tęczówkami.
-Stęskniła się za Tobą. - powiedziałem uśmiechnięty.
-Stary, to musi być coś poważnego. - powiedział zasmucony.
-Jesteś pełnoletni. Będzie spoko. - jeszcze chwilę pogadałem z Loczkiem i wyszedłem z pokoju. Harry poszedł do Siebie, a ja na dół, na szczęście nie było tam Niall'a. Wróciłem do pokoju, położyłem się i zacząłem wymyślać słowa do nowych piosenek.

                                            *Oczami Diany*

Wróciłam do salonu, rzuciłam telefon na kanapę i poszłam do pokoju gdzie przebywał Paul.
-Ile jeszcze ? - zapytałam. - Zaraz nam samolot odleci i dopiero zobaczysz.. - dodałam i przewróciłam oczami.
-Zaraz jedziemy. - odpowiedział. Chłopak, cały czas patrzył w ekran swojego telefonu, był nim tak zafascynowany że chyba nie widział świata poza nim.
-Jasne. - odpowiedziałam i wróciłam na dół. Zamówiłam taksówkę, miała być za 10 minut, więc postanowiłam zrobić sobie jeszcze kanapkę. Po chwili na dół zszedł też Paul i przyszedł obok mnie.
-A bratu to już nie łaska zrobić kanapki ? - zapytał obrażony.
-Przykro mi, nie. - odpowiedziałam, zobaczyłam że taksówka czeka już przed domem, Paul zaniósł moją walizkę i torbę do samochodu. Chyba pięć razy sprawdzałam czy zakluczyłam dom. Spojrzałam na dom, w oku nagromadziły mi się łzy, nie mogłam uwierzyć że już niedługo będę tutaj mieszkała. Na lotnisku czekaliśmy około 15 minut, napisałam do rodziców że wrócimy za około dwie-trzy godzinki, niestety nie odpisali. Chyba byli już w pracy. Na pokładzie samolotu zobaczyłam że dostałam sms-a co mnie najbardziej zdziwiło był on od Greg'a.
Już nic nie odpisałam tylko weszłam na Twitter'a, jak nakazał mi starszy z Horan'ów.
Widziałem ją !     To chyba sen ! @Diana_Offical, proszę powiedz że to byłaś Ty ! :D    Jeszcze przed chwilą rozmowa przez telefon, a teraz ?!      @Louis_Tomlinson miałeś rację - oddaje honor. @Diana_Offical, niedługo poznasz swoich nowych baaardzo przyjaznych sąsiadów.
Mniej więcej takimi postami spamował Niall. Od razu napisałam do niego, nadal nie wiedziałam o co chodzi..
  Nawet nie wiedziałam kiedy znaleźliśmy się już w Mullingar, wyszłam z pokładu samolotu. Od razu poczułam się tutaj jakoś bezpieczniej, pobiegłam po moją walizkę i wyszłam z lotniska. Czekałam na mojego brata, który szedł niezmiernie wolno na szczęście w końcu doszliśmy do jego samochodu, który zostawiliśmy na parkingu gdy wylatywaliśmy. Po 15 minutach byliśmy już w domu, gdy weszłam do środka o mało co nie przewróciłam się o Rose. Zaczęła mnie lizać, potem pobiegła do Paul'a. Po chwili mama zaczęła mnie przytulać tak jakby nie widziała mnie z trzy lata.
-No i jak było ? Opowiadaj. - powiedział tata.
-Wytrzymacie dwie minutki ? - zapytałam.
-Oczywiście. - odpowiedzieli równocześnie. Poszłam na górę odłożyć walizkę i przebrać się, wróciłam na dół i usiadłam na przeciwko rodziców.
-Więc tak dom jest piękny, duży. Okolica też bardzo zadbana. Ogród cudo ! Sąsiedzi... Dosyć sławni. - powiedziałam, na ostatnie słowa zaśmiałam się pod nosem, rodzice spojrzeli się na mnie pytająco. Chyba już wiem kto patrzył się na mnie z tarasu, był to Louis Tomlinson, czyli jeden z członków "One Direction".
-A dokładniej, to o co chodzi z tymi sąsiadami ? - zapytała mama.
-Ehh.. To Niall, no i reszta chłopaków, oni będą moimi sąsiadami. - odpowiedziałam.
-To się chyba cieszysz, prawda. ? - powiedział tata.
-Ooo tak, nigdy się nie cieszyłam bardziej. - powiedziałam z sarkazmem.
-Jejku Diana, w końcu będziecie razem. - powiedziała mama. Nie zrozumiałam dokładnie co miała na myśli.
-Mamo ?! - zapytałam przestraszona. - Czy ja o czymś nie wiem ? - dodałam.
-Chodziło mi o to że będziecie znów przyjaciółmi jak dawniej. - odpowiedziała uśmiechnięta.
-My nadal jesteśmy przyjaciółmi ! - krzyknęłam. Pobiegłam na górę do pokoju i położyłam się na łóżku, nie wiem dlaczego zaczęłam płakać .. Po chwili do pokoju weszła też Rose, położyła się obok mnie zaczęłam ją szmyrac po brzuchu, nawet nie wiem kiedy zasnęłam....
-Diana, wstawaj. Miałaś iść dzisiaj do pani Carson. - powiedziała mama nad moim uchem.
-Ojejku.. Zapomniałam. - odpowiedziałam i od razu wstałam z łóżka. Ubrałam się w szarą bluzę z napisem 'Hug Me' ! i czarne rurki. Zeszłam na dół zjadłam śniadanie, które chyba nie było uszykowane dla mnie i pobiegłam do naszej sąsiadki. Pani Carson wprowadziła się tutaj niedawno, ma około 60 lat i mieszka tutaj sama, jej mąż umarł rok temu i w swoim starym domu za dużo rzeczy przypominało jej o mężu. Zaprzyjaźniłam się z nim około cztery miesiące temu, pomagam jej w ogrodzie, chodzimy razem na zakupy albo na spacery. Traktuję ją jak babcie. Zapukałam lekko do drzwi i weszłam do środka.
-Ooo, witaj Diana. - powiedziała kobieta i podeszła mnie przytulic.
-Dzień dobry ! - odpowiedziałam radośnie. Po chwili poszłyśmy do kuchni, chyba przeszkodziłam jej w robieniu obiadu.
-Pomóc w czymś ? - zapytałam.
-Możesz iść do sklepu i kupić jabłka. - odpowiedziała.
-Czy będzie pani robiła szarlotkę ? - zapytałam.
-Oczywiście. Przecież musisz mi opowiedzieć jak było w Londynie. - odpowiedziała spoglądając na mnie kątem oka. Była bardzo skupiona na szukaniu pewnej przyprawy do obiadu. Pani Jessica dała mi pieniądze i dokładną listę co mam kupić. Szarlotka pani Carson jest pyszna ! W życiu nie jadłam lepszej, zawsze robią ja gdy przychodzę do niej, albo robimy ją razem. Dziś spędzę u niej chyba cały dzień ! W drodze do sklepu spotkałam rodziców, powiedzieli że jadą do pracy i wrócą po 23. Chwilę z nimi porozmawiałam i poszłam dalej. W sklepie nie było kolejek tak jak w Londynie, tutaj jest o wiele spokojniej, kupiłam wszystko co miałam na liście i wróciłam do domu. Tam czekała na mnie pani Jessica z obiadem. Położyłam zakupy na stole i poszłam do jadalni. Jedząc obiad czułam że kobieta cały czas mi się przygląda przez co peszyłam się. Gdy niosłam talerze do zmywarki poczułam wibracje w mojej kieszeni.
J: Halo ?!
N: O widzę że przeszkadzam.. Zadzwonię później.
J: Przepraszam, myślałam że to Paul.
N: A co wy znowu się pokłóciliście ?
J: Jeszcze nie. Ale jeżeli mógłbyś zadzwonić troszkę później, byłabym wdzięczna.
N: Zadzwonię wieczorem. Cześć.
J: Paa.
Kurde no ! On to zawsze ma czas wtedy kiedy ja nie mam. Mam nadzieje że wieczorem nikt nie będzie na przeszkadzał i będziemy mogli spokojnie porozmawiać. Pani Carson od razu wzięła się za robienie mojej ulubionej szarlotki, nieźle się przy tym bawiłyśmy. Po około dwóch godzinach ciasto było już gotowe, udekorowałam nasze kawałki i zaniosłam je na taras, po chwili dołączyła do mnie pani Jessica, która przyniosła dwie filiżanki z herbatą.
-To opowiadaj jak było. - powiedziała.
-No więc tak. Dom jest bardzo duży, ogród tak samo no i oczywiście jest piękny ! Okolica też jest bardzo ładna. - odpowiedziałam.
-A sąsiedzi ? - zapytała.
-Coś mi się wydaje że jednego to znam za dobrze, a resztę poznam nie długo. - odpowiedziałam i zaśmiałam się. Kobieta spojrzała się na mnie pytająco.
-Już wyjaśniam. Nie wiem czy pani kojarzy zespół o nazwie One Direction.
-Kojarzę. Bardzo podoba mi się ich piosenka "Gotta Be You". - odpowiedziała.
-Też ją lubię. - powiedziałam. - Więc Niall Horan jeden z członków tego właśnie zespołu mieszkał obok mnie to jest mój przyjaciel. Okazało się że będę mieszkała obok nich. - dodałam.
-A będziesz mieszkała sama ? - zapytała.
-Nie. Z dziewczyną w moim wieku. - odpowiedziałam.
-A znacie się w ogóle ?
-Hmm, nie. - zaprzeczyłam.
-Moja wnuczka też przeprowadza się do Londynu i jest w Twoim wieku. Zaraz ma przyjechać. - powiedziała pani Carson.
-Chyba pani żartuje.. - powiedziałam niedowierzając.
-O właśnie przyjechała. - odpowiedziała i poszła otworzyć drzwi...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej. ;* Więc mamy rozdział 8, jest chyba trochę dłuższy od pozostałych bo miałam wenę xD. Weekend majowy tak na mnie zadziałał ;p . Zapraszam do odwiedzania nowych zakładek "Kącik pomysłów" i " Spamowinik " Jeżeli chcecie być informowani o nowych rozdziałach dodajcie w komentarzu nazwę Ask'a lub Twitter'a . A no i jeszcze bardzo proszę o komentowanie rozdziałów. Dla was to chwila dla mnie dalsza motywacja ! ;)

                                                     Miłej Majówki wam życzę :) ! 

Łączna liczba wyświetleń