poniedziałek, 21 kwietnia 2014

Rozdział 8

Kto wie, może spotkam Niall'a gdzieś na ulicy pójdziemy, na kawę, pogadamy i nasze drogi znowu się rozejdą. Nie wytrzymam tego, na prawdę. Moje ciche rozmyślenia przerwał telefon... Była to Selena.
S: Hej.
J: Cześć.
S: Niall do mnie dzwonił, powiedział że mam podać ci jego nowy numer. Masz jakąś kartkę i długopis ?
J: Czekaj... No OK, mam.
Po paru chwilach na kartce miałam zapisany rząd cyferek. Pożegnałam się z Sel i zapisałam sobie w telefonie nowy numer Niall'a. Chwilę zastanawiałam się czy do niego zadzwonić lub napisać, ale wolałam żeby to on odezwał się pierwszy. Postanowiłam że zjem jakąś kolacje, bo była trochę głodna, zazwyczaj ich nie jadam... Zeszłam na dół, oczywiście nikogo nie było, zrobiłam sobie kanapkę i w międzyczasie zrobiłam herbatę. Wróciłam na górę i zaczęłam pakować swoje rzeczy, skoro jutro mamy tam jechać. Pakowanie się zajęło mi około 30 minut, bo zabrałam tam tylko niektóre ubrania. Zjadłam moją kolacje, poszłam się wykapać, wróciłam do łóżka i zasnęłam.
Rano obudził mnie trzask drzwi wejściowych. Myślałam że zabije tego kogoś kto to zrobił, wstałam i zeszłam na dół zobaczyć komu padło na głowę.
-Człowieku ogarnij się ! - krzyknęłam do brata, który trzymał pizzę w ręku.
-Co ? - powiedział.
-Musiałeś tak trzaskać ? - zapytałam.
-Chciałem Cię jakoś obudzić, bo do wyjazdu zostało nam pół godziny... A samolot mamy za godzinę. - powiedział i zaczął jeść swoje  śniadanie.
-Jak to samolot ? - powiedziałam zdziwiona.
-Normalnie. Dalej, dalej. - pospieszał  mnie.
Pobiegłam na górę ubrałam pierwsze rzeczy które wpadły mi w ręce i zeszłam na dół, zabrałam ze sobą moją walizkę i czekałam na Paul'a. 
  Po paru chwilach byłam w samochodzie mojego brata. Na samolot zdążyliśmy akurat, jeszcze dosłownie minuta i musielibyśmy czekać na następny. Wygodnie usiadłam na fotelu i czekałam aż zasnę.
-Diana, wstawaj już jesteśmy. - obudził mnie głos Paul'a. Wychodząc z pokładu samolotu zobaczyłam wielki plakat gdzie był Niall i reszta chłopaków...
-Dalej ! - krzyknął Paul. Stał z moją walizką i szukał czegoś w telefonie. Podeszłam do niego wyrwałam mu moją torbę i szłam w kierunku wyjścia. Złapałam taksówkę i czekałam na mojego brata. Podałam kierowcy adres i ruszyliśmy. Po 10 minutach, byliśmy już na miejscu, zapłaciłam podaną sumę, zabrałam walizkę i poszłam w stronę mojego nowego domu.
-On jest ogromny ! - powiedziałam.
-Widzę. - odpowiedział Paul. Wyciągnęłam z kieszeni klucze i weszłam do środka. Delikatnie odłożyłam kurtkę na wieszak i poszłam dalej. Wielki salon, ściana która odgradzała kuchnie i łazienka. Na górze znajdowały się trzy pokoje, każdy z osobną łazienką dwa z nich miały balkon, był tam jeszcze gabinet i garderoba. Wybrałam największy pokój z balkonem, wypakowałam moje ubrania i inne rzeczy i wróciłam na dół. Paul leżał na dole i oglądał telewizje.
-Jak dobrze, że nie będziesz z nami mieszkał. - powiedziałam i usiadłam obok niego.
-Ale będę Cię często odwiedzał. - powiedział i uśmiechnął się.
-Jakoś się przeżyje. - odpowiedziałam. Poszłam do kuchni nie było tam nic, ani żadnego jedzenia picia.. Postanowiłam że pójdę do sklepu, wzięłam torebkę i ruszyłam na poszukiwania najbliższego sklepu, całkiem szybko mi to poszło, kupiłam najpotrzebniejsze rzeczy i wróciłam do domu.
-Gdzie Ty byłaś ? - zapytał mnie Paul, można powiedzieć że usłyszała go cała ulica.
-Byłam w sklepie. - odpowiedziałam i położyłam zakupy na ladzie w kuchni.
-Mogłaś powiedzieć.
-Zapomniałam. - powiedziałam i uśmiechnęłam się przepraszająco. Rzuciłam bratu paczkę żelek które kocha i od razu się uspokoił. Poszedł do salonu, a ja wzięłam się za robienie obiadu, postanowiłam na najłatwiejszy obiad czyli naleśniki. Po dwudziestu minutach wszystko było gotowe. Zaprosiłam Paul'a do stołu i ze smakiem zajadaliśmy się naszym wspaniałym obiadem.
-Tak ogólnie to kiedy wracamy ? - zapytał Paul.
-Emm.. Jutro. - odpowiedziałam zasmucona.
-Nie martw się wrócisz Tu przecież. - powiedział pocieszająco. Uśmiechnęłam się niemrawo i dalej jadłam mojego naleśnika...
Następnego dnia obudziły mnie promienie słońca które wpadały do mojego pokoju przez okno. Nienawidziłam wstawać, ale musiałam bo niedługo mamy samolot. Poszłam do łazienki ubrałam się uczesałam i zeszłam na dół. Tam czekała na mnie miła niespodzianka, widocznie Paul musiał wstać wcześniej i zrobić śniadanie. Na stole leżał talerz, a na nich kanapki, a obok karteczka :
                        Poszedłem po bilety, wrócę za kilka minut. ;) Śniadanie dla Ciebie.
Zjadłam kanapki, pobiegłam na górę po moją pustą walizkę ostatni raz spojrzałam na pokój do którego wrócę za dwa tygodnie i zeszłam na dół. Usłyszałam że ktoś do mnie dzwoni, myślałam że to mama, a jednak to Paul.
*rozmowa*
J: Zgubiłeś się ?
P: Nie-e.
J: No to co ?
P: Przyjdź do parku, koło takiej dużej fontanny.
J: Po co ?
P: Najbliższy samolot jest o 18.22.
J: Idę.
Po zakończonej rozmowie ubrałam mój szary sweterek, bo w domu chodziłam bez niego, a  byłam ubrana tak jak wczoraj. Wychodząc z domu zobaczyłam chłopaka, który jest dość podobny do Louis'a tego z One Direction, szłam dalej, ale czułam na sobie jego wzrok...

                                                  *Oczami Niall'a*

-Chłopacy ! - usłyszałem krzyk Lou z dołu. Zszedłem na dół i czekałam na zapewne ciekawą informacje od chłopaka.
-Co takiego masz ciekawego do powiedzenia, że mnie obudziłeś ? - zapytał Hazza.
-Mam dobrą wiadomość. - powiedział ucieszony.
-Dajesz. - powiedziałem siadając na kanapie.
-Obok nas mieszka niezła laska.
-Stary, muszę cię zmartwić, ale obok nas jest dom na sprzedaż. - powiedziałem i próbowałem się nie śmiać.
-No to chyba miałeś zwidy. - dopowiedział Zayn.
-Serio ! Wczoraj też ją widziałem. Ciemne dość długie włosy, szczupła, zielone oczy, Wczoraj miała na sobie białą bluzkę, krótkie spodenki, szary yyy.. sweter. ? - powiedział zafascynowany.
-Aha. - powiedział zaspany Harry.
-Nie wierzycie mi ? - zapytał, robiąc smutną minę.
-Nie no, jasne że Ci wierzymy. - odpowiedziałem i uśmiechnąłem się. Poszedłem na górę i położyłem się na łóżku, szczerze to miałem nadzieje że to Diana. Ale przecież do jej przeprowadzki został jeszcze rok... Chwila przecież niedługo moje urodziny, no Diany też. Wiem ! Zrobię imprezę niespodziankę !

                                       *Oczami Diany*

-Paul ! Proszę przestań ! - krzyczałam, próbując opanować śmiech. Przypomniała mi się sytuacja gdy Niall mnie tak szmyrał i wszedł jego tata. Mój brat przestał mnie szmyrać  i usiadł na trawie, po chwili ogarnęłam siebie i włosy, które miałam rozczochrane jak nigdy i usiadłam obok niego.
-Wracamy do domu ? - zapytałam.
-Tak. Zaraz musimy jechać na lotnisko. - odpowiedział...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
PRZEPRASZAM ! Wiem że rozdział miał być przedwczoraj, ale nie miałam czasu, święta, teledysk, brak neta -,- . PRZEPRASZAM jeszcze raz ! ;/ Już jutro, nowy net więc rozdziały będą tak jak powinny.  :) Zapraszam do nowych zakładek "Spamownik" , "Kącik pomysłów" .. ♥ Napiszcie też w komentarzu swoją nazwę ask'a i będę was powiadamiała o rozdziałach ;) 

sobota, 12 kwietnia 2014

Rozdział 7

Rozdział dedykowany olaaa20312 :*
------------------------------------------------------------------------------------------------------
... Poszliśmy szukać tego chłopaka, który pozwolił nam zabrać psy na spacer.
-Niall ! On tam jest ! - krzyknęłam i pociągnęłam Niall'a za rękę w stronę chłopaka.
-Cześć. - powiedział. - Zabieracie je ? - zapytał.
-Tak. - odpowiedziałam.
-To czekajcie. Przyniosę takie kartki, będziecie musieli podpisać. ok ? - powiedział.
-Jasne. - odpowiedział Niall. Po chwili przyszedł, a my podpisaliśmy papiery. Na szczęście chłopak pozwolił nam zabrać smycz, bo my oczywiście nic nie zabraliśmy. Gdy wróciliśmy do domu, Rose położyła się pod drzwiami i nie chciała się przesunąć, a ja chciałam iść do sklepu po jakieś jedzenie, miski i zabawki do niej.
-Ehhh, Rose ! Wyjdź stąd ! - krzyknęłam. - Paul, chodź tu ! - dodałam.
-Jezu.. Jakie to wielkie.
-No. Weź pomóż, ja chcę wyjść. - powiedziałam.
-Raczej nie wyjdziesz. - powiedział i zaczął się śmiać. - Dobra pomogę Ci... Rose, chodź do mnie. - powiedział i położył się na dywanie w salonie, Rose pobiegła do niego i zaczęłam gryźć go w nogę.
-Dziękuję. - powiedziałam i wyszłam z domu. Wstąpiłam jeszcze po Niall'a i szliśmy do sklepu. Chwila..Skąd ja mogę wiedzieć gdzie tu jest sklep z takimi rzeczami. Dobrze że zabrałam Niall'a. Szliśmy 15 minut, po drodze weszliśmy do lodziarni, jestem tu od niedawna, a już wiem gdzie są najlepsze lody w mieście. Gdy weszliśmy do sklepu wiedziałam, że tak szybko nie wyjdziemy. Niall poszedł szukać smyczy i obroży, a ja zabawek. Po chwili chłopak podszedł do mnie i próbował zabrać do innego przedziału, ale wszystkie próby poszły mu na marne.
-Diana.. Stoisz tu już 10 minut, chodź. - powiedział i pociągnął mnie za rękę.
-A Ty nic nie wybierzesz ? - zapytałam.
-Ja już wszystko mam, a Ty dopiero masz dwie zabawki, chodź. - odpowiedział. Ze sklepu wyszliśmy po trzydziestu minutach, jak na mnie to nawet nieźle. Idąc z powrotem weszliśmy na plac zabaw. Do domu wróciliśmy o 17.00, Rose od razu do mnie podbiegła i zaczęła szczekać, nasypałam jej karmę do miski i poszłam do pokoju, drzwi zostawiłam otwarte żeby mogła wejść. Położyłam się na łóżku i zasnęłam, widocznie byłam wykończona tym całym dniem...

                                           *kilka miesięcy później*

Nie mogę uwierzyć że już za 20 dni będę miała osiemnaście lat ! Co prawda wiąże się z tym wiele odpowiedzialności i takie tam.. Ale w końcu będę pełnoletnia i będę mogła mieszkać sama. Paul zaczyna mnie wkurzać, z Rose nie pogadam jak z przyjaciółką, ale tak ją traktuje. A Niall..? Mam wrażenie że o mnie zapomniał, teraz dla niego i reszty zespołu czyli One Direction liczy się kariera. No tak, Simon Cowell złączył Niall'a wraz z czterema chłopakami w zespół. Chłopacy robią furorę w internecie. Wszędzie są na pierwszych miejscach, mają wiele fanek na całym świecie. Niall dzwoni do mnie codziennie tylko po to żeby powiedzieć "Kocham Cię". Czy tak robią przyjaciele ? Nie wiem. Tak w zasadzie to nawet nie wiem czy jesteśmy przyjaciółmi, po tym jak przed wyjazdem zobaczyłam go z Holly nie mogłam mu tego wybaczyć. Gdy zobaczyłam ich razem całujących się po prostu miałam wrażenie że moje serce rozerwało się na milion kawałeczków. Ale cóż, jakoś to przeżyłam i wybaczyłam mu to, byłam głupia. Po co ja w ogóle wtedy zrobiłam tą aferę przecież my nie byliśmy razem. Niall'a nie widziałam od dwóch miesięcy, jeszcze nigdy nie tęskniłam tak za kimś. Mam nadzieje że spotkamy się w moje lub jego urodziny. Zaczęłam przypominać sobie wszystkie chwile spędzone razem z Niall'em, to jak się poznaliśmy, niektóre nasze kłótnie, albo uciekanie wieczorami z domu żeby przejść się po Mullingar. Brakuje mi tego. Przez to wszystko płaczę, po prostu płaczę. Jestem słaba, ja się w nim zakochałam. Gdy usłyszę jego głos w słuchawce i odpowiem "Ja Ciebie też" momentalnie się po tym rozpłaczę. Jeszcze nigdy się nie zakochałam tak bardzo, to boli. -Diana, ogarnij się. - powiedziałam sama do siebie i otarłam łzy które zaczęły spływać po moich policzkach. Poszłam do łazienki zmyłam makijaż i znów położyłam się na łóżku. Usłyszałam że ktoś puka do drzwi.
-Proszę. - powiedziałam bez entuzjazmu.
-Diana, mamy dla Ciebie niespodziankę. - powiedzieli rodzice. Usiadłam na łóżku i słuchałam co mają mi do powiedzenia.
-Więc... Nie jedziemy do Londynu. - powiedzieli. Do moich oczu napłynęły łzy, wzięłam poduszkę i zakryłam nią twarz. -Diana, nie płacz my nie jedziemy do Londynu, ale Ty tak. To będzie taki nasz prezent dla Ciebie. Zamieszkasz w domu, który wynajęliśmy będziesz mieszkała z dziewczyną w Twoim wieku. A to kluczyki do Twojego nowego domu. - powiedzieli, popatrzyłam na nich z niedowierzaniem. Zabrałam klucze i dokładnie obejrzałam każdy ich milimetr. Wstałam z łóżka i przytuliłam rodziców.
-A co z wami ? - zapytałam.
-My wracamy do Polski, razem z Paul'em. - odpowiedziała mama.
- Kiedy tam jadę ? -zapytałam.
-Możesz nawet jutro, ale tylko zobaczyć jak to wszystko tam wygląda.
-A tak na serio to kiedy mam się tam wprowadzić ? - znów zapytałam.
-10 września przyjeżdża ta dziewczyna i od razu się tam wprowadza, więc Ty też wtedy tam pojedziesz. - odpowiedziała mama. - My już idziemy, dobranoc kochanie. - dodała.
-Dziękuję. - powiedziałam i uśmiechnęłam się. Gdy rodzice wyszli z pokoju zaczęłam skakać ze szczęścia, jeszcze nigdy się tak nie ciszyłam. Niedługo będę mieszkała sama w Londynie. Ale co z Paul'em.. Poszłam do jego pokoju, gdy weszłam zobaczyłam że leży na kanapie i ogląda jakieś filmy.
-Ehh, braciszku kocham Cię. - powiedziałam i przytuliłam go.
-Dobrze się czujesz ? - powiedział.
-Nie mogę powiedzieć do brata że go kocham. - powiedziałam i usiadłam koło niego.
-No możesz, ale zazwyczaj tego nie mówisz. - odpowiedział.
-Widzisz.
-Tak serio to co się stało ? - zapytał.
-Przeprowadzam się do Londynu. - odpowiedziałam, a na mojej buzi zagościł szeroki uśmiech.
-Ty ? Sama ? W Londynie ? Powodzenia. - powiedział i przewrócił oczami, znałam to. Był zazdrosny.
-Ojoj..No widzisz, Ty wracasz z rodzicami do Polski. - powiedziałam i zaśmiałam się.
-Fuck. - przeklną cicho. Jeszcze chwile pogadaliśmy i wróciłam do swojego pokoju. Tam zabrałam moją piżamę i poszłam do łazienki. Wykąpałam się i myślałam o tym wszystkim. Kto wie, może spotkam Niall'a gdzieś na ulicy pójdziemy, na kawę, pogadamy i nasze drogi znowu się rozejdą. Nie wytrzymam tego, na prawdę. Moje ciche rozmyślenia przerwał telefon...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Siemkaaa ;) Jednak siedzenie do pierwszej w nocy się opłaca ;d KOMENTUJCIE BŁAGAMM. Dla was to chwila, a dla mnie dalsza motywacja trochę mi smutno bo widzę ile ludzi czyta rozdział a jest jeden komentarz.. :/ Dobra już nie zanudzam ;) Następny rozdział 18-19. 04. ;3 +Właśnie skoro napisałam 18 kwietnia, wiecie co wtedy będzie ? NOWY TELEDYSK CHŁOPAKÓW *.* Do piosenki YOU & I <33 Matko nie mogę się doczekać, kto razem ze mną ? *.*

czwartek, 10 kwietnia 2014

Chcesz być informowany ?

Jeżeli chcesz być informowany o nowym rozdziale, wystarczy że dacie link do swojego ask'a lub Twitter'a w komentarzu ;) Przy okazji trochę polajkuję i zaobserwuję ;d ♥ (Moja nazwa na ask'u : Over Again ;3 nazwa na TT Me ♥)
                       
                                                                            Pozdrawiam cieplutko xoxo ♥


+ Macie tu takiego Narry'ego :3 ♥
                 

poniedziałek, 7 kwietnia 2014

Rozdział 6

Resztę wieczoru spędziłam przy laptopie. Potem poszłam się wykąpac, poszłam do łóżka i momentalnie zasnęłam...
-Dianaaa... Wstaaawaaaaaj... Zaraz jedziemy. - powiedział "ktoś" nad moim uchem.
-Jeszcze chwila. - powiedziałam i cała przykryłam się kołdrą. Usłyszałam że tajemniczy "ktoś" wychodzi. Dał sobie spokój - pomyślałam. Ale jednak nie ! Ten głupi człowiek oblał mnie zimną wodą.
-Czy Ty się dobrze czujesz !? - zaczęłam krzyczeć. Okazało się że to był Niall, cały czas się śmiał, a ja stałam przed nim w przemoczonej koszulce i cała trzęsłam się z zimna.
-Przydaj się na coś człowieku i zamknij okno. - powiedziałam i wzięłam bluzkę którą sobie wczoraj uszykowałam. Poszłam do łazienki przebrać się i uczesać. Wyszłam jakoś po 15 minutach.
-No i z czego tak się cieszysz co ? - zapytałam Niall'a, który cały czas siedział na łóżku i się śmiał.
-Bo wyglądałaś jak debilka. - powiedział.
-Jakie to śmieszne serio... Jeszcze zobaczymy. - powiedziałam i uśmiechnęłam się chytrze.  - Dalej jedziemy ? - zapytałam.
-Mhm. - odpowiedział. Widać było że był spięty.
-Nie denerwuj się tak ! - powiedziałam do niego. On tylko się uśmiechnął. Gdy dojechaliśmy na miejsce zobaczyła tłum ludzi. Nie powiem że się nie przeraziłam ! Niall poszedł do takiego stolika, tam dostał kartę i numer startowy (?)... Czekaliśmy tam chyba z godzinę, ale w końcu nadeszła jego kolej.
-Nie denerwuj się. Wszystko będzie OK. - powiedziałam i przytuliłam go.
-Dziękuję. - powiedział. I odwzajemnił uścisk. Niall wszedł na scenę, cały czas trzymałam za niego kciuki wraz z jego mamą...
Udało się !! Niall przeszedł dalej, tak !! Chłopak uradowany wbiegł za kulisy, tak mocno to się jeszcze nigdy nie przytuliliśmy ! Ze szczęścia przytuliłam nawet Greg'a. Po casting-u poszliśmy na pizze. Niall cały czas się cieszył, gdy tylko na niego spojrzałam od razu na moich ustach pojawiał się uśmiech.
-Gdzie idziemy ? - zapytałam Niall'a.
-No chyba już do domu... A chcesz się przejść gdzieś jeszcze ? - odpowiedział.
-Jestem tak wykończona, że nie chce mi się iść nawet do domu. - powiedziałam i uśmiechnęłam się.
-Uwierz mi, ja też. - powiedział i przytulił mnie. Gdy weszłam do domu zobaczyłam rodziców, którzy czekali na coś, lub na kogoś. Może na mnie ?
-Hej. - przywitałam się z nimi.
-Cześć. Jesteś bardzo zmęczona ? - zapytała mama.
-No, troszkę. A co ?
-Bo chcielibyśmy jechać z Tobą w jedno miejsce. - powiedział tata.
-To spoko, możemy jechać. - powiedziałam. - Tylko skoczę na górę i zabiorę torebkę Ok ? - powiedziałam.
-Będziemy czekali w samochodzie. - powiedziała mama. Szybko pobiegłam na górę, zabrałam torebkę, spakowałam do niej najpotrzebniejsze rzeczy i zeszłam na dół. Tam ubrałam moje vansy i bluzę. Gdy doszłam do samochodu, zobaczyłam że państwo Horan'owie też gdzieś jadą. Weszłam do samochodu i zapytałam rodziców gdzie jedziemy, ale oni jednak nie chcieli mi odpowiedzieć.
-A jak tam Niall ? - zapytała mama.
-Udało się ! Przeszedł dalej ! - powiedziała uradowana, a rodzice zaśmiali się.
-Musimy mu pogratulować - powiedział tata.
-Oczywiście. - odpowiedziała mama, a ja zachichotałam, dziś już chyba nic nie zepsuje tego dnia.   Jechaliśmy tam około 15 minut. Zobaczyłam wielki napis "House for animals".
-Co my tutaj robimy ? - zapytałam zdziwiona.
-Też bym chciał to wiedzieć. - powiedział ktoś obok mnie, no tak to był Niall.
-No, więc to taka niespodzianka... Przyjechaliśmy tutaj, żebyście wybrali sobie psy, albo koty co tam będziecie chcieli. - powiedziała pani Maura.
-Co ?! - powiedzieliśmy równocześnie.
-No tak, możecie zabrać sobie zwierzątko. - tym razem powiedziała moja mama. My cały czas staliśmy przed nimi.
-Dalej chodźcie. - powiedział mój tata. Gdy weszłam do schroniska zobaczyłam pełno psów. Niall szedł koło mnie... Gdy widzisz zwierzęta, a zwłaszcza psy które patrzą na Ciebie z nadzieją, że zabierzesz je do domu. One wszystkie tak cieszyły się na nasz widok, zawsze byłam wrażliwa na krzywdę zwierząt... A zwłaszcza po tym gdy ktoś w Polsce zatruł mojego psa. Po tych wszystkich wspomnieniach, do oczu napłynęły mi łzy. Zaczęłam płakać. Przytuliłam się do Niall'a, on kompletnie nie wiedział co się stało. Zatrzymaliśmy się przy klatce z dwoma psami, jeden był rasy Husky, a drugi to labrador. Widać było, że są ze sobą zżyte, miały po 10 miesięcy.
-Witam w czym mogę pomóc ? - zapytał chłopak, który podszedł do nas.
-Czy moglibyśmy iść z nimi na spacer ? - zapytałam.
-Oczywiście. Smycze zawieszone są na haczyku. Tylko proszę uważać, one są naprawdę żywiołowe ! - powiedział i zaśmiał się.
-Dziękujemy. - odpowiedział Niall. Zapięłam Rose tak miała napisane na obroży.., a Niall zapiął Avery'ego na smycz i poszliśmy na spacer. Po drodze zobaczyliśmy naszych rodziców.
-Matko ! Jakie one wielkie ! - powiedziała pani Maura.
-To Avery. - powiedziałam i wskazałam na psa, którego trzymał Niall. - A to Rose. - powiedziałam i wskazałam na psa którego trzymałam ja.
-Ale dlaczego one są takie wielkie ? - zapytał tata.
-Yyy... Bo to Husky i Labrador. - powiedział Niall.
-Wy je chcecie ? Przecież z nimi trzeba biegać. A Ty Diana, będziesz chodziła do szkoły, a Niall jak zrobi karierę to co będzie z psem ?  - powiedziała moja mama.
-Niech pani przestanie, ja na pewno nie zrobię kariery. - powiedziała Niall i zaczerwienił się.
-Dobrze, dobrze. - powiedziała mama i poklepała go po ramieniu.
-No i co ? - Jeżeli ja nie będę mogła wyjść na spacer z Rose to Niall będzie z nią wychodził. - powiedziałam. - A jeżeli ja nie będę mógł iść na spacer z Avery'm to Diana będzie z nim wychodziła - powiedział Niall.
-Idźcie na ten spacer, a my się zastanowimy jeszcze. - powiedział tata. Po 20 minutach wróciliśmy ze spaceru, zostawiliśmy psy w ich klatce i poszliśmy szukać rodziców. Okazało się że byli w kawiarni.
-No, to jak ? Możemy je zabrać ? - zapytałam rodziców.
-No dobrze... - odpowiedzieli bez entuzjazmu.
-Dziękuję ! Kocham was. - powiedziałam i przytuliłam ich. Niall też bardzo się cieszył, więc jego rodzice też raczej mu pozwolili. Poszliśmy szukać tego chłopaka, który pozwolił nam zabrać psy na spacer...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Emm, Siemka :D Co by tu napisać ? Dzisiejszy rozdział dłuższy od innych, bo miałam wenę xd Proszę o chociaż jeden mały komentarz, jedno słowo nie wiem znaczek, albo nie wiem :) ♥ Dobra, dalej się nie rozpisuje, bo na pewno nikt tego nie czyta.
Następny rozdział 12.04-13.04 ;) O ile wgl go chcecie..

Łączna liczba wyświetleń